Dúdófuglinn, Raphus cucullatus, er yndislegur og elskulegur, ófleygur fugl sem dó fyrir landnámi manna. Hollenskir sjómenn skráðu fyrst tilvist fuglsins árið 1598 á eyjunni Máritíus, sem er austan við Madagaskar. Á næstu öld drógu veiðar sjómanna og ágengar tegundir hann til útrýmingar innan við hundrað árum eftir fyrstu kynni hans. Því miður fyrir dúdófuglinn lenti eigingjörn löngun mannkynsins í land og þægindi í árekstri við náttúru Máritíus og lauk þessari fallegu tegund. Útrýming hanns hefur vakið athygli á vaxandi þátttöku mannkynsins í útrýmingu tegunda um allan heim. Dúdófuglinn bjó í skóglendi meðfram strönd Máritíus. Snemmbúnar frásagnir Hollendinga af hegðun fuglsins lýsa ítarlega. Hann var jurtaæta og nærðist á hnetum, fræjum, laukum og ávöxtum. Þótt hann væri ófleygur voru litlu vængirnir líklega notaðir til að sýnast og halda jafnvægi. Sterkir fætur hanns voru sterkir og gerðu honum kleift að hreyfa sig og hreyfa sig hratt. Hann hafði ákaft bit fyrir svo yndislegt dýr, sem hann notaði til varnar. Vegna óbilandi eðlis síns töldu landnemarnir fuglinn vera heimskan eða óhræddan. Sumum fannst kjötið af dúdóinu óbragðgott en aðrir voru jákvæðir þrátt fyrir seigluna.